http://www.thongthailand.com
  สร้างเว็บไซต์Engine by iGetWeb.com 
 ข่าวสาร  บทความ รวมรูปภาพ  ติดต่อเรา  หน้าแรก
ค้นหา  ประเภทการค้นหา   Cart รายการสั่งซื้อ (0) 
สถิติ
เปิดเว็บไซต์ 15/03/2009
ปรับปรุง 18/08/2017
สถิติผู้เข้าชม6,814,142
Page Views8,484,247
« August 2017»
SMTWTFS
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  
สัตว์ป่าและพันธุ์พืช...มีคุณ(save the forest green)
ท่องเที่ยวทั่วไทยไปทั่วโลก
ศิลปะ วัฒนธรรม ประเพณี วิถีชีวิต และความเชื่อ
รีวิว ร้านอาหาร โรงแรม รีสอร์ทและสปา
เรื่องสั้น/เรื่องยาว - สกู๊ปพิเศษ -บทบรรณาธิการ
นานาอาชีพ-เบ็ดเตล็ดเกร็ด..น่ารู้
ซือวานโฮมสเตย์ที่พักคีรีโฮมสเตย์
กาแฟชะมด
กิตตินันท์รีสอร์ท อ.นาน้อย จ.น่าน

ร้านรักษ์ผ้าไทยบายรัชนี
 

สาละวินเดือด โดย อินทรี ดำ ตอน 3. ผู้เฒ่าเดือด 2.

สาละวินเดือด โดย อินทรี ดำ  ตอน 3. ผู้เฒ่าเดือด 2.

สาละวินเดือด โดย อินทรี ดำ

ตอน 3. ผู้เฒ่าเดือด 2.

            ค่ำคืนที่ คณะกรรมการสมาคมศิษย์เก่าวนศาสตร์ นั่งรับประทานอาหารค่ำในร้านเก่าแก่ของอำเภอแม่เสรียง อาหารป่าเจ้าตำรับ เขียดแลวหรือกบภูเขาหรือกบทูด ทอดกระเทียมหอมกรุ่น วิสกี้ บรั่นดี ยี่ห้อดังเพียบพร้อมรินประเคนให้แต่ละคน เว้นแต่ธงไทที่ยังค้างคาคำสาบานจึงหมดโอกาสลิ้มลอง แต่กับแกล้มถูกปากก็ยังพอชวนให้กล้ำกลืนอย่างเอมอิ่ม

โต๊ะยาวที่คณะกรรมการสมาคมฯนั่ง มีเพียงป่าไม้เขตแม่เสรียงคนเดียวที่ให้เกียรตินั่งร่วมโต๊ะ ในฐานะเจ้าภาพและในฐานะ วนศาสตร์รุ่น...

            เสียงเคาะช้อนกับแก้วสีอำพันดังขึ้น  ทุกคนเหลียวไปทางผู้เคาะคือนายกสมาคมฯ นายชำนาญ ศรีมหาโพธิ์

            “ในฐานะนายกสมาคมฯขอขอบคุณป่าไม้เขตแม่เสรียงและเจ้าหน้าที่ป่าไม้ทุกคนที่ให้เกียรติเลี้ยงอาหารมื้อค่ำนี้อย่างอิ่มอร่อยทีเดียว โดยเฉพาะ “เขียดแลว”ทอดกระเทียม อร่อยมาก  กินไปแล้วก็เกิดติดคอนิดหนึ่งว่า อันเขียดแลวนี้กรมป่าไม้ประกาศเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองหรือสัตว์ป่าสงวนตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่าพ.ศ.2535 หรือยัง” ท่านหยุด สะอึกขึ้นมาทันใด

            “เขียดติดคอซะแล้วหรือท่านนายกฯ” ท่านอุทาน แสวงความดี แซวพร้อมเสียงหัวเราะร่วน เรียกเสียงหัวเราะได้ครืนใหญ่

            “แค่อยากรู้ มีใครจำได้บ้างไหม” สิ้นเสียงก้องกังวาน เงียบ  ต่างส่ายสายตาไปจับตามใบหน้าของแต่ละคน  พลันหัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสาละวินที่นั่งร่วมกลุ่มอีกโต๊ะหนึ่งยืนขึ้นตอบด้วยเสียงราบเรียบ

            “ผมนายประสิทธิ์ เขียวขำ หัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสาละวิน  ขอกราบเรียนว่า กบทูดหรือเขียดแลวหรือกบภูเขา ซึ่งเป็นกบในป่าดงดิบฝั่งตะวันตกของประเทศไทยไล่ลงไปจนถึงมาเลเซีย เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ.2535 ตั้งแต่ประกาศกฎกระทรวงฉบับที่ 6 ปีพ.ศ.2537 ครับ”

มีเสียงร้องขึ้นพร้อมกัน ทำให้หัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสาละวินหยุดพูดไปชั่วขณะหนึ่ง

            “อ้าว อ้าว “ เสียงหัวเราะกลายเป็นเสียงที่ร้องด้วยความตกใจ

            “แต่ท่านครับ  เขียดแลวเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ประเภท อนุญาตให้เพาะขยายพันธุ์ได้ครับ  ที่มีกินกันอยู่ทุกวันนี้เป็นกบเพาะขยายพันธุ์โดยกรมประมงแล้วครับ”

             พลันเสียงผ่อนลมหายใจแรงๆก็ดังขึ้นพร้อมกัน

            “เฮ้อ โล่งอกไปได้ แหม หัวหน้าก็น่าจะรายงานรวดเดียว ไปหยุดกึกเสียนี่ ตกใจหมดเลย” เสียงหัวเราะร่วนดังประสานกันทั้งสองโต๊ะ

            “เมื่อความจริงเป็นเช่นนี้ ก็ขอเพิ่มเขียดแลวทอดกระเทียมอีกสัก 2 จานแล้วกัน แก้ตกใจหมดเลย”

            เสียงหัวเราะดังกราวใหญ่ บรรยากาศวังเวงกลายเป็นบรรเลงครื้นเครงดุจการสังสรรค์ของเจ้าหน้าที่ป่าไม้ตามปกติ 

            แม้เป็นโรงแรมกลางเมืองแม่ฮ่องสอน แต่ก็เป็นโรงแรมในเมืองเล็ก ๆโอบล้อมรอบด้วยป่าดงและเสียงหวีดหวิวของสายลมพัดผ่านช่องเขา  เป็นค่ำคืนที่หลับนอนกันได้อย่างสุขสม หลับกันเต็มอิ่ม เสียงเปิดประตูห้องดังไล่เรียงไปแทบทุกห้อง ผู้สูงวัยนั่นเอง เปิดประตูห้องเพื่อออกไปเดินรับอากาศยามเช้าแสนบริสุทธิ์ ปราศจากมลภาวะเป็นพิษชนิดหมอกควันเช่นในหน้าร้อน  ธงไทเดินออกมาจากห้องเป็นคนสุดท้าย ด้วยว่าปกติก็จะนอนดึกตื่นสายตามประสาคนเขียนหนังสือ

            จากโรงแรมคณะกรรมการสมาคมศิษย์เก่าวนศาสตร์ เดินเรียงกันเป็นกลุ่มใหญ่ มุ่งหน้าไปตามถนนที่มุ่งสู่ทะเลสาบขนาดเล็กหน้าวัดจองคำ วัดที่เป็นเอกลักษณ์ของชาวแม่ฮ่องสอน สร้างด้วยช่างสกุลพื้นบ้านชาวไทยใหญ่ ศิลปะไทยใหญ่ ภูมิทัศน์สวยงามด้วยทะเลสาบเล็ก ๆ หน้าวัด มีถนนเดินได้รอบ  เมื่อคณะเดินกันไปจนพ้นเขตวัดแล้วเลี้ยวไปชมฝั่งตรงข้ามวัดจองคำ เงาสะท้อนของศิลปะไทยใหญ่ในผืนน้ำงามแปลกตา ธงไทไม่รอช้า กดชัตเตอร์กล้องถี่ยิบ เป็นฝั่งตรงข้ามที่ชวนให้นั่งชมความงาม

           

วัดจองกลาง-วัดจองคำ กลางเมืองแม่ฮ่องสอน            

            “แหม ถ้ามีร้านกาแฟเล็ก ๆ สักร้านให้นั่งดื่มกันที่นี่นะ หมอกโรยตัวลงมาอย่างนี้ ช่างสวยงามเหลือเกิน” ศ.ดร.นิเวศน์ปรารภขึ้น เหมือนว่าจะรู้สึกโรแมนติก   

            “มีคู่เคียงเดินเอียงไหล่ชนกันด้วยใช่ไหมอาจารย์” ท่านอุทาร แซวกล้ำเสียง หัวเราะร่วน ทุกคนยิ้มแล้วหันไปแซวด้วยสายตา เล่นเอาศาสตราจารย์ผู้เข้มขรึมยิ้มกร่อยๆ

            “ผมว่า ท่านคณะกรรมการรวมตัวให้ผมนิดนะครับ ผมอยากบันทึกภาพเก็บไว้สัก 2-3 รูป ได้ฉากหลังเป็นวัดจองคำครับ”

            “ได้ภาพหนึ่งแล้วครับ แต่ท่านยืนระวังตรงเหมือนเคารพธงชาตินะครับ  ขออีกภาพ สีสันมันๆหน่อยครับ” ได้ยินแต่เสียงเฮ แล้วธงไทก็กดชัตเตอร์ทันใด

            การเดินออกกำลังกายร่วมกันมีเสน่ห์ฉับพลันที่ได้ถ่ายรูป แม้ไม่มีกาแฟให้นั่งจิบอาบไอหมอกบางๆ แต่ก็รู้สึกแฮปปี้ๆกันทั่วหน้า

            “ไป กลับไปกินข้าวต้มและกาแฟไร้เสน่หาที่โรงแรมกันเถอะ  จ่ายแล้วนี่นะ” เสียงชวนดังขึ้น

            “วันหน้า ใครจะแอบมาอิงสาวคนไหน ก็ตามสบายนะ ไม่ว่ากัน”

            เสียงหัวเราะดังขึ้นก่อนการเดินทางกลับโรงแรม ส่วนในใจของแต่ละคนจะมีใครวาดฝันเช่นไร หาคำตอบไม่ได้ คงแค่คำชวนหัว ชวนฮา

            หลังอาหารเช้าที่โรงแรม คณะกรรมการสมาคมฯถูกจัดให้เดินทางด้วยรถยนต์คันเดิม ด้วยกลุ่มเดิม เพื่อเดินทางไปยังเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสาละวิน  อันเป็นผืนป่าอนุรักษ์ที่อยู่ทางทิศเหนือของอุทยานแห่งชาติสาละวิน เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสาละวินประกาศจัดตั้งตั้งแต่ปีพ.ศ.2521  สภาพป่าไม้เหมือนกับอุทยานแห่งชาติสาละวิน   คือเป็นผืนป่าเบญจพรรณประเภทมีไม้สัก เป็นส่วนใหญ่

           

            “ผมนายประสิทธิ์ เขียวขำ นักวาชาการป่าไม้เอ้ย เจ้าหน้าที่บริหารงานป่าไม้ 7 ปฏิบัติหน้าที่หัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสาละวิน ขอกราบเรียนว่า เขตฯตั้งเมื่อปีพ.ศ.2521 ฝั่งตะวันตกติดแม่น้ำสาละวินตลอดแนวครับ  ด้านใต้ติดอุทยานแห่งชาติสาละวิน ด้านเหนือติดชายแดประเทศพม่าครับ ส่วนด้านตะวันออกเป็นเขตอำเภอแม่เสรียง  ป่าธรรมชาติเป็นป่าเบญจพรรณประเภทมีไม้สักครับ”

            “ขอคำถามเดิม  มีการลักลอบตัดไม้สักในเขตหรือไม่ ถ้ามี มากขนาดไหน  การปราบปรามเป็นอย่างไร และมาตรการที่จะปกป้องผืนป่าของเขตฯสาละวิน ทำอย่างไร” ท่านนายกสมาคมฯถามยาว

            “กระผมขอกราบเรียนว่า  มีครับ หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนรายงานว่าพบร่องรอยการชักลากไม้ลงแม่น้ำสาละวินและซากตอและกิ่งก้านไม้สักหลงเหลืออยู่ทั่วไปครับ ได้แค่การตรวจนับแต่ไม่ได้ดำเนินการใดๆเพราะตามระเบียบให้ปล่อยทิ้งไว้เพื่อให้ผุพังไปตามธรรมชาติครับ”

            “ไม่มีไม้ของกลางเช่นเดียวกับอุทยานฯสาละวิน มาตรการป้องกันล่ะ คุณทำอย่างไร” กรรมการคนหนึ่งตอกย้ำรอยแผลเก่า

            “เฝ้าระวังและตรวจตราตามหน้าที่ครับ หากพบก็ทำการจับกุม แต่ของกลางก็ยังคงต้องปล่อยให้ผุพังไปตามระเบียบครับ”

            “มีไม้ของกลางที่เป็นท่อนซุงทิ้งเกลื่อนกลาดในผืนป่าดุจเป็นเชื้อ จะไม่เกิดการย่องมาชักลากไปอีกหรือ” เสียงรองศาสตราจารย์ บุญชอบ คงทวีชัย ถามขึ้น

            “มีครับ แต่เราก็จับไม่ได้ไล่ไม่ทันครับ” หน.เขตฯตอบสั้นๆแล้วก้มหน้าลงมองพื้น

            “ไม่เคยไปซุ่มดักจับกันบ้างเลยหรือครับ” ท่านอุทาร ถามเสียงค่อยๆ แต่ใบหน้าหัวหน้าเขตฯกลับซีดลง

            “เคยครับ แต่ไม่พบการกระทำผิด กำลังเจ้าหน้าที่เรามีน้อยครับ  เฝ้าระวังได้ไม่ทั่วผืนป่ากว้างใหญ่ ทุกจุดคือร่องรอยการลักลอบตัดไม้สักครับ” พูดจบก็ก้มหน้านิ่ง

            “หมดหนทางแก้ไข  เคยคิดจะขอย้ายตนเองมั้งไหม” เสียงแผ่วโผยถามขึ้น เป็นรศ.ประทุม จันทร์อินทร์ นั่นเอง

            “เอาละ  สภาพปัญหาของทั้งเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าและอุทยานแห่งชาติ สาละวิน คล้ายคลึงกัน  หัวหน้าตกอยู่ในสภาพเดียวกัน ไม้สักที่ถูกลักลอบตัดถูกชักลากลงไปในแม่น้ำสาละวินจริง กฎหมายพาะทั้งพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ.2504และพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พ.ศ.2535 เป็นหมัน กองกำลังของเจ้าหน้าที่มีจำกัดและตามไม่ได้ไล่ไม่ทันกองกำลังของโจรขโมยไม้สักดังนี้ ผมคิดว่าพวกเราคณะกรรมการสมาคมศิษย์เก่าวนศาสตร์ ซึ่งส่วนใหญ่ผ่านประสบการณ์มาโชกโชนคงพอเข้าใจ  จะตามไปดูร่อยรอบไหมครับ” ท่านนายกสมาคมศิษย์เก่าวนศาสตร์เสียงแผ่วลง

             “ผมว่าควรไปนะครับ แม้เป็นภาพซ้ำ ๆ แต่ก็ตอกย้ำได้ว่า มันเคยเกิดขึ้นจริง ปัญหาคงอยู่จริง ธงไทเขาจะได้ถ่ายรูปเก็บไว้ใช้ในงานเขียนบันทึกสาละวินครับ”

สิ้นเสียงท่านอุทาร ทุกคนลุกออกจากเก้าอี้ แล้วเดินไปขึ้นรถ ขบวนรถมุ่งหน้าไปยังผืนป่าลึกเข้าไปทางฝั่งตะวันตกของเขตฯ 

             ตลอดเส้นทางที่ปลอดจากการลักลอบตัดไม้สัก ยังได้เห็นสภาพป่าไม้สักอุดมสมบูรณ์ไปทั่ว  ไม่มีเสียงพูดคุย แต่ทุกคนหันไปมองต้นสักสูงตระหง่านราวกับเข้าไปชมเมืองต้นไม้ยักษ์ รถจอด ทุกคนเฮกันลงไปเดินดูซากต้นสักและตอไม้เช่นเดียวกับในผืนป่าอนุรักษ์ประเภทอุทยานแห่งชาติสาละวิน ตอไม้สักขนาดใหญ่ กิ่งกานและเรือนยอดไม้สัก ใบสักที่เหี่ยวแห้งโรยลงสู่พื้นดิน

             “เฮ้ย ธง ๆ ไม่ต้องไปแหกปากร้องอย่าสงอาจารย์เฉลิมชัยอีกนะโว๊ย มุกเก่าไปแล้ว” รศ.บุญชอบ แซวเสียงดัง ธงไทหยุดการเดินและหันมาตอบเสียงอ่อย

             “ครับอาจารย์ แหม ทันมุกผมหมดแล้ว ไม่มีอะไรจะขายแล้ว  ขอภาพหมู่บนท่อนซุงไม้สักที่เหลือและตอไม้ครับ” ธงไทเรียกรวมพลคนเป็นคณะกรรมการฯ ทันใดก็กดชัตเตอร์รั่วซะหลายครั้ง

ความน่าอนาถใจของการเข้าไปเห็นความจริงปรากฏบนสีหน้าและแววตาของกรรมการแต่ละคน  ศาสตราจารย์นิเวศน์เหลียวซ้ายแลขวาแล้วก็ได้แต่บ่นเบาๆ ด้วยสีหน้าบอกชัดว่า

            “น่าผิดหวังต่อระบบบริหารราชการและกฎหมายของผืนป่าอนุรักษ์”

            รองศาสตราจารย์ ดร.บุญเทียม ชนะวงศ์วาน มองโคนต้นสักที่ปราศจากพูพอน ลำต้นเปราตาง แหงนคอตั้งบ่าเปาหมายคือเรือนยอดที่แห้งเหี่ยว 

           “แม่ไม้สักพันธุ์ดี ๆเหล่านี้ น่าจะได้เก็บเมล็ดพันธุ์ไปปลูกสร้างสวนป่าไม้สักเพิ่มขึ้นแท้ๆ มันจะรอดเงื้อมมือมอดไม้ไหมเนี่ย”

           “จริงเลยครับ ผมเห็นด้วยกับอาจารย์  ถ้าได้แม่ไม้พันธุ์ดี ไปสร้างสวนผลิตเพื่อติดตาขยายต้นพันธุ์ครับ” เสียงท่านวิชัย ทรัพย์มาก เดินเข้ามาสมทบ กล่าวขึ้น

           “ความล้มเหลวของระบบราชการทำให้เกิดช่องว่างของการหลบเลี่ยง “เอาหูไปนา เอาตาไปไร่” แต่เอาเงินใส่กระเป๋ากลับบ้านหรือเปล่า” ท่านผอ.จีรัง  เมืองทรัพย์ เดินเข้ามาสมทบด้วยเสียงใสๆ ไม่แคร์ใคร

           “ท่านอุทาร มา ถามท่านดีกว่านะ”

           “พี่อุทารเคยเป็นป่าไม้เขตแม่เสรียง ไม่เคยจับกุมหรือพบการกระทำผิดในลักษณะเช่นนี้เลยหรือครับ” รศ.ประทุม ถามตามความสงสัย

           “ไม่เคยมีเลยนะ ชาวบ้านลักลอบตัดไปสร้างบ้านเรือนมีบ้างแต่ก็เพราะชุมชนส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก และวัฒนธรรมการสร้างบ้านอยู่อาศัยก็เป็นแบบชนเผ่า เช่นกะเหรี่ยง ไทยใหญ่ ก็ล้วนเรียบง่าย  ที่เห็นบ้านไม้สักหลังใหญ่ๆนั่นบ้านของข้าราชการที่เคยมาประจำทำงานในพื้นที่นี้ เห็นช่องว่างก็สร้างกันสะสมเป็นแบบบ้านเรือนเก่า อีกไม่นาน เมื่อครบอายุก็ขอขนย้ายลงไปยังเมืองใหญ่” ท่านอุทารเล่าไปก็หน้าเขียวขึ้นๆ

           “ระเบียบเรื่องไม้เรือนเก่า ไม้สัก ถ้าสร้างเป็นบ้านเกิน 5 ปี ก็มีสิทธิขนย้ายได้ หรือจะขายกันไปเราก็ไม่ทราบได้เช่นกัน แต่เป็นช่องโหว่ โดยเฉพาะ คำว่าบ้านนั้น ตีความตามกฎหมายแล้วมันกลายเป็นว่า ไม่มีการจำกัดขนาดของเสา ความหนาของฝาบ้าน หรือพื้นบ้าน คาน ตงเส แม้แต่บันไดบ้าน เศร้าจริง” เสียงอ่อยๆแต่ใบหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น แววตาเขม็งแข็งกร้าว

           “แต่เรื่องบ้านอยู่อาศัยไม่ใช่ประเด็นแล้วครั้งนี้ มันเป็นเรื่องของอะไรสักอย่างหนึ่ง ที่เกิดการตัดไม้สักแล้วชักลากลงแม่น้ำสาละวิน กลายเป็นไม้สักพม่าไปฉิบ  นี่ก็ช่องว่างใช่ไหม” ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

           “ปัญหาไม้สักป่าสาละวินครั้งนี้ใหญ่หลวงนักหนา สาหัสกว่าที่เคยเกิดขึ้น ไป ขึ้นรถเถอะ มีจุดที่สี่ที่ต้องไปให้ถึงไม่ใช่หรือ อาจารย์ประทุม” แล้วหันหน้าไปทางรศ.ประทุมฯเลขานุการสมาคมฯ

           “ทุกคนขึ้นรถครับ รถใครรถมันนะครับ กรุณารักษาที่นั่งเดิม ห้ามเปลี่ยนคันและเปลี่ยนที่นั่ง พร้อมแล้ว ออกเดินทาง” ธงไททำหน้าที่แทนอาจารย์

    

 

 

 

         

 
 หน้าแรก  บทความ  ข่าวสาร  รวมรูปภาพ  ติดต่อเรา  เว็บบอร์ด

อัตราค่าโฆษณา    

แบบเนอร์ กลางหน้า.  ขนาด 800 x 400-600 พิกเซล เห็นหน้าแรก เดือนละ 30,000 บาท ปีละ 300,000 บาท

แบนเนอร์ เหนือโลโก้เว็บไซต์ ขนาด 1000 x 80 พิกเซล เห็นทุกหน้า เดือนละ 10,000 บาท ปีละ 100,000 บาท

 แบนเนอร์ ซ้าย  ขนาด 240 x 120-160 พิกเซล เห็นทุกหน้า เดือนละ 1,000 บาท ปีละ 10,000 บาท

ทำข่าวแถลง รีวิวโรงแรมและร้านอาหาร  เขียนสารคดี ครั้งละ 3,000 บาท

E-mail:thongchai_paoin@hotmail.com

E-mail:thongchai.paoin@gmail.com

Mobile:081-9416364 

facebook/ธงชัย เปาอินทร์

 
view