http://www.thongthailand.com
  สร้างเว็บไซต์Engine by iGetWeb.com 
 ข่าวสาร  เว็บบอร์ด  บทความ รวมรูปภาพ  ติดต่อเรา  หน้าแรก
ค้นหา  ประเภทการค้นหา   Cart รายการสั่งซื้อ (0) 
สถิติ
เปิดเว็บไซต์ 15/03/2009
ปรับปรุง 08/01/2020
สถิติผู้เข้าชม7,934,373
Page Views9,924,030
« January 2020»
SMTWTFS
   1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
สัตว์ป่าและพันธุ์พืช...มีคุณ(save the forest green)
ท่องเที่ยวทั่วไทยไปทั่วโลก
ศิลปะ วัฒนธรรม ประเพณี วิถีชีวิต และความเชื่อ
รีวิว ร้านอาหาร โรงแรม รีสอร์ทและสปา
  foo&bed
เรื่องสั้น/เรื่องยาว - สกู๊ปพิเศษ -บทบรรณาธิการ
นานาอาชีพ-เบ็ดเตล็ดเกร็ด..น่ารู้
http://www.thongthailand.com/index.php?mo=3&art=42350726
http://www.thongthailand.com/articles/42028136/แก่นจันทน์พรรณไม้-บทพิสูจน์อดีตนักวิชาการป่าไม้-เพาะกล้าไม้
ซือวานโฮมสเตย์ที่พักคีรีโฮมสเตย์
 

บ้านทุ่งแสนสุขตอน14.ปลาออก-กุ้งก็ออก โดยมณีดิน

บ้านทุ่งแสนสุขตอน14.ปลาออก-กุ้งก็ออก โดยมณีดิน

บ้านทุ่งแสนสุข

ตอน14.ปลาออก กุ้งก็ออก

โดย มณีดิน

                 หลังวันลอยกระทงแสนสุขสันต์ น้ำเริ่มลดลงทีละนิดๆ ผมไม่รู้หรอกว่าน้ำลดไปที่ไหน เห็นแต่รอยคราบน้ำที่เสาเรือนของบ้านยกพื้นสูง แถวบ้านผม ทุกหลังยกพื้นสูงเพื่อให้พ้นน้ำที่หลากมานองเนืองในหน้าน้ำ แม้น้ำจะลดลงแต่ความใสสะอาดยังเหมือนเดิม อีกไม่นาน ก็จะได้เกี่ยวข้าวกันแล้ว  แต่ช่วงน้ำลดตอผุดนี่แหละมีเรื่องราวเล่าสู่กันฟัง

                 ท้องทุ่งนาราบเรียบเสมอกัน เว้นแต่ลาดไหนลุ่มกว่าดอนอื่น ตรงนั้นข้าวจะขึ้นไม่ทันน้ำที่หลากไหล กลายเป็นเวิ้งวังที่โล่งเลี่ยนแทรกอยู่บนผืนพรม ผักสันตะวาพลิ้วไหวอยู่ใต้น้ำ สายบัวสีชมพูชูช่อดอกเคียงใบที่ลอยฟ่อง ดอกบานจงสีขาวเล็กๆแทรกอยู่ด้วย สาหร่ายหางกระรอกมีพื้นที่ให้เติบใหญ่ พื้นที่ลาดลุ่มนี้แหละที่ต่อมาเรียกกันว่า ลาด .....    

             

             เมื่อน้ำลดลง ไม่ใช่ตอผุด แต่เป็นบรรดาสัตว์น้ำที่หยั่งรู้ด้วยวิสัยตามธรรมชาติ จึงเริ่มแหวกว่ายไต่หนีไปหาที่ที่มีน้ำมากกว่า ปลาจากท้องทุ่งจะว่ายไปลงคลองมีน้ำมากกว่า เรียกว่า “ปลาออก” แม่สั่งให้พี่ท้าวกับพี่เจนไปทอดแหหาปลามากิน เหลือเก็บไว้ทำปลาเค็มตากแห้ง ปลาตัวเล็กๆแม่หมักเป็นปลาร้า และน้ำปลาหมักใส่ไหไว้ข้ามปี

                 บ้านลุงฮวดตั้งยอยักษ์ไว้หน้าบ้านลูกๆจะช่วยกันยกแล้วก็ตักปลาออก  ไอ้เสริมจอมทโมนพายเรือผ่านไปกับพ่อมันมีแห 12 ศอกกองอยู่หัวเรือ บ้านป้าป่วนได้พี่องุ่นพายท้าย ส่วนพี่ชิวทอดแห 8 ศอก พวกเด็กๆรุ่นผมมีเรื่องต้องทำเหมือนกัน เหวี่ยงแหไม่ไหว ยกยอยักษ์ไม่ได้ ได้รับมอบหน้าที่ให้ไปยกยอกุ้ง(ฝอย) ใช่แล้ว ตามลาดที่กล่าวถึง “กุ้งออก”มาหากิน

                 ยอกุ้งทำด้วยคันไม้เหลามนๆสี่คัน สอดในกระบอกไม้ไผ่ที่คันยกสี่รู เชือกสั้นราวคืบผูกมัดกระบอกใส่ขายอโค้งงอไปรัดด้วยมุมยอผ้ามุ้งสีขาวลออตา กะลาใส่รำละเอียดคลุกเคล้ากับดินเหนียวปั้นกลม โยนใส่กลางยอกุ้งเป็นเหยื่อล่อให้กุ้งปลาตัวเล็กๆเข้ามากิน พวกเราอันหมายถุงผม ทุย พี่จัน อ็อด อิม ท้อ ชื้อ พายเรือกันไปลำละ 2-3 คน มีอาวุธเป็นยอผ้ามุ้งขนาดกว้างสามศอก แล้วก็ไปเริ่มต้นกันที่ลาด

                เรือแต่ละลำจะจอดเสียบหัวเข้าไปในดงข้าว ปักด้วยพายหรือหลักไม้ไผ่ มัดด้วยโซ่ให้เรือนิ่ง เราแบ่งอาณาเขตกันด้วยระยะของยอเป็นหลัก หัวเรือทุกลำจึงหันเข้าหากัน เหมือนเป็นวงกลมล้อมถล่มข้าศึก ยอถูกยกไปวางตั้งลำละ 2-3 คัน โยนลูกตุ้มดินเหนียวคลุกรำละเอียดไปกลางยอ นั่งรอกันสักระยะ ก็ยกยอใครยอมัน กุ้งออกมากน้อยก็จะได้เห็นเมื่อยกขึ้นมาแล้ว เสียงกุ้งดีดหางกันดังแซ่ๆ พรานกุ้งฝอยใช้ขันอลูมิเนียมที่เตรียมมาตักกุ้งใส่กระบุงใบเขื่อง

                ยอใครได้กุ้งมากจนยอตุง ก็จะร้องฮู้ๆๆ เสียงดังขรมเชียว ความตื่นเต้นดีใจหมายถึงว่าเมื่อกลับไปถึงบ้าน ยังจะได้กินกุ้งพล่าอีกด้วยนะซี ยุงทุ่งดุเอาเรื่องเหมือนกัน เสียงตบยุงดังเผี่ยะพะ เสียงบ่นเรื่องลืมยากันยุง เสียงด่าเรื่องใครสักคนทำเรือเอียงเกือบจะล่ม แต่เสียงจะเปลี่ยนไปทุกครั้งที่ยกยอขึ้นมาแล้วได้กุ้งตุงยอ

                 “พรุ่งนี้ กูว่าจะผัดกุ้งกับน้ำปลาไปกินที่โรงเรียน” ผมคุยเสียงดัง

                “กูด้วย” ทุยสอดขึ้นมาบ้าง

                “มึงทำเป็นเหรอ” ผมถามแล้วมองหน้ากวนๆ ทุยตอบไม่ยีหระ

                “แม่ทำให้ใส่ปิ่นโตไปซี หะ หะ หะ” ทุยหัวเราะแบบลิเกทุเรียนใหญ่อย่าง

ผู้ชนะ ทุกคนที่อยู่ในแวดวงล้อมยกยอกุ้งหัวเราะตาม ไอ้คู่นี้กัดกันประจำ

                “กูจะพล่าไปกิน อร่อยก็แล้วกัน”อิมตะโกนขึ้นบ้าง

                 “กูด้วย” ท้อเสริม แล้วก็หัวเราะด้วยน้ำลายไหลย้อย


                  แต่ละวันที่กุ้งออก พวกเรามีหน้าที่ต้องทำเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวัน จนกว่าน้ำในลาดจะแห้งลงมากกว่านี้ และนั่นหมายถึงกุ้งจะหนีลงในคลองห้วยคันจนสิ้น เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์สรรพชีวิตต้องดิ้นรนหาทางไป ในแต่ละปีที่กุ้งออก พวกเราทำงานตามวัยได้มากกว่าที่คิด จนแม่บ่นขึ้นมาลอยๆ

                   “ผลงานมึงสองคนนี่ บ้านเรามีกะปิกินกันทั้งปี”

                   ใช่แล้วคร๊าบ กุ้งที่ออกมานั้นช่างมากเหลือคณนา ผมยกปีหนึ่งแค่สิบกว่าวันก็ได้กุ้งหลายกระบุง แม่จะเอากุ้งที่เหลือกินสดๆไปตากแห้งบนกระด้ง กุ้งตากแดดแค่วันเดียวก็เปลี่ยนเป็นกุ้งสีส้มอ่อนๆ ลำตัวที่เคยเหยียดจะงองุ้มเป็นครึ่งวงกลม เปลือก หนวด กรี ขา ไม่ต้องเด็ดออกเลย อีกแค่สองวันแม่ก็ตั้งครกยกสากมาเทกุ้งใส่แล้วก็ให้พี่เจนตำไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้กุ้งเละๆในก้นครก แม่เทเกลือเม็ดใส่ลงไปผสม แล้วก็ให้พี่เจนตำต่อไปเรื่อยๆ เนื้อกุ้งแห้งหมาดๆผสมเกลือป่นเป็นเนื้อเดียวกัน แม่จึงตักใส่ไหเล็กๆ ปิดปากด้วยใบตองกล้วย มัดแน่นด้วยเชือกกล้วย แล้วก็เรียงไว้ที่นอกชานบ้าน “อบด้วยไอแดด” อีกครั้ง


                   ค่ำที่พายเรือกลับจากยกยอกุ้ง แม่จะคัดเลือกแต่กุ้งตัวอวบอ้วน แยกใส่กะละมังใบกลาง ล้างด้วยน้ำสะอาด แล้วแม่ก็ยกเทใส่ในกระทะบนเตา ใต้ด้วยไฟอ่อนๆ น้ำจากตัวกุ้งเยิ้มไปทั้งกระทะ ชั่วไม่กี่วินาทีกุ้งเปลี่ยนเป็นสีชมพูอมส้มน่ากิน ผมใช้มือหยิบหนวดได้ก็โยนเข้าปาก ทุยก็ทำเหมือนกัน แต่พลาดเป้าเสียส่วนใหญ่ กุ้งตกไปที่กระดาน เสียงแม่หัวเราะ ขำที่ลูกชายซุกซน

                    แม่ยกกระทะกุ้งเทลงกะละมัง แล้วก็หันไปคว้าครก สาก เอาออกมาตั้ง เสียบหัวหอมแดง 7-8 หัว กระเทียมอีก 2-3 หัว พริกแห้งใหญ่อีก 10 เม็ด แหย่เข้าไปใต้เตาไฟ ครู่เดียวกลิ่นไหม้กลีบหอมกระเทียมและพริกส่งกลิ่นฉุย แม่ยกออกมาแล้วก็รูดใส่ครก โขลกไปจนแหละ หอมแดงสุกรสหวานๆ เละเทะปนเปกับเนื้อกระเทียมขาวๆ พริกแห้งเผาส่งกลิ่นหอม แหลกไปด้วยฝีมือตำของพี่เจน ดูรวมๆแล้วไม่น่ากินเลย

                  แม่แช่มะขามเปียกในชามน้ำค่อน แหลกเหลวทีละนิดๆ จนเละเหลว แม่ขยำจนแหลกยุ่ย เหลือเพียงเนื้อมะขามสีน้ำตาลขุ่นๆ ผมหั่นผักชีฝรั่งเป็นชิ้นเล็กๆ ทุยเดินไปเด็ดสะระแหน่ที่ปลูกไว้ในกะละมังแตกหน้านอกชานเรือน พี่เจนซอยใบมะกรูดจนละเอียด แล้วก็หั่นต้นหอมเช่นกัน  พี่จันนั่งอ่านหนังสือเหมือนไม่รู้ว่าเขาทำอะไรกันอยู่ พ่อดูดบุหรี่อยู่ข้างๆประตูด้านติดคลอง   

                  ส่วนผสมเครื่องพล่ากุ้งฝอยของแม่แล้วเสร็จ แม่รวมมาปรุงในกะละมังกุ้งคั่วสุกสีชมพูอมส้ม ใส่เครื่องพริกเผาหอมกระเทียมลงไปคลุกเคล้าจนเข้ากันดี แม่เหยาะน้ำมะขามเปียกลงไปเคล้า ใช้นิ้วจิกชิมแล้วก็เพิ่มปริมาณน้ำมะขามเปียกลงไปจนได้ที่ แม่หว่าน น้ำตาลทรายบางๆ ชิมจนออกรสเปรี้ยวนำเค็มตามหวานนิดๆตามสูตรของแม่ สุดท้ายแม่ใส่ใบมะกรูด  ต้นหอม และผักชีฝรั่ง ซอยลงไปรวม โรยใบสะระแหน่พรมหน้าเป็นอันว่าตักใส่จานไปกินได้ มื้อนั้นเป็นมื้อที่อร่อยจนต้องกินข้าวถึง 2 ชาม     

                   เมื่อน้ำลดทั้งปลาและกุ้งออกจากทุ่งนามาสู่คลองห้วยคัน พวกผมเด็กๆก็พลอยได้มีส่วนร่วมในวิถีชีวิตคนบ้านทุ่ง มันช่างแสนสุขสมอารมณ์เหลือ อิ่มเอมเปรมใจกันไปทั่วทุ่ง ทิวรวงข้าวสีทองผ่องอำไพกำลังจะได้เกี่ยวเก็บในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ชาวนาใบหน้าแย้มยิ้มเมื่อนาดีมีรวงแน่น ส่วนผมกับทุยก็จะได้ไปเก็บข้าวตกยามหนาว สนุกสุดๆ

 

Tags : บ้านทุ่งแสนสุขตอน13.วันเพ็ญเดือนสิบสอง

 
 หน้าแรก  บทความ  ข่าวสาร  รวมรูปภาพ  ติดต่อเรา  เว็บบอร์ด

อัตราค่าโฆษณา    

แบบเนอร์ กลางหน้า.  ขนาด 800 x 400-600 พิกเซล เห็นหน้าแรก เดือนละ 30,000 บาท ปีละ 300,000 บาท

แบนเนอร์ เหนือโลโก้เว็บไซต์ ขนาด 1000 x 80 พิกเซล เห็นทุกหน้า เดือนละ 10,000 บาท ปีละ 100,000 บาท

 แบนเนอร์ ซ้าย  ขนาด 240 x 120-160 พิกเซล เห็นทุกหน้า เดือนละ 1,000 บาท ปีละ 10,000 บาท

ทำข่าวแถลง รีวิวโรงแรมและร้านอาหาร  เขียนสารคดี ครั้งละ 5,000 บาท

ฝ่ายการตลาด จิราภรณ์ ขจรศักดิ์สุเมธ "เจี๊ยบ" 086-669-6018 

E-mail: jeabaod@gmail.com 

 
view